przypadek Dory

Wszystko, co żyło na stałe w jej głowie składało się
z kilku jedynie marzeń sennych. Drogi były przecierane
palcem na mrożonym szkle, nieuświadomiony ruch dłoni
ściskającej listy od rodziców – repliki tożsamości, przywołanie
dzieciństwa.

Z mężczyzną czy z kobietą, jako owad lub poczwarka.
Być każdym stworzeniem, które mogłoby wyrównać
wzburzony eter. Dlaczego na to wszystko pozwoliłaś Ingo.
Myśli nawlekałaś na palce, potem usuwałaś spod paznokci.
W kolejnych sesjach zapadałaś poniżej granicy snów.

Próba gwałtu i fragmenty pewnej histerii sprawiły zatrzymanie
pulsu i przesięk. Kobiecość, która miała być kłębkiem zwierzeń
i obrazem głębokiej pamięci stała się surowym artykułem
rozpiętej nad gabinetem czasoprzestrzeni.

Nikt nigdy wcześniej nie dotykał z bliska tak rozbudzonej,
jarzeniowej świadomości. Inga po prostu była chora,
miewała kaszel.

wodnisko

Pora burzowa. Okna zawieszone poza
bryłą domu. Zużyte opakowania po
dozownikach z programem słonecznym.
Kamienie nagłaśniają szumy.

Z pojemnika na odpady wyciągasz ostatnie
wodoodporne słowo, zawijasz w foliową
gazetę, w kopertę ze znakiem wodnym.
W Wiedniu hodują suche piętra.

Mamy kilka wiader, wahadełko,
akwalung do nurkowania w wannie,
niezatapialne banknoty odlane
z chińskich foremek. Nic, czego
można by żałować. Segmenty ścian
mrugają jak kolorofon.

Może gdy przemokną nam sny
zaczniemy wypowiadać je na głos,
szukać innych linii brzegowych,
nieregularnie połączonych w splot
wyobrażeń Hundertwassera.

last minute

tu jest mowa wyłącznie o pomyłce
był pokój z widokiem na siebie
lot nad Atlantykiem w dozowniku z kardamonem
Prowansja i wytrawny popiół wulkaniczny

pomimo pozornej wiedzy
ślepienie zakorkowane oczy
błąd przewodnika i fatalna topografia
mapy od dawna nie aktualne
a miały być krajobrazy plantacje

prawdopodobieństw
rozległe pola dojrzałych wyznań

słyszeliśmy tam niejedno wołanie o pomoc
urwane szorstkim komunikatem
we wszystkich językach ziemi

dla takich jak wy nie ma już miejsca
w ofercie jest tylko zbiorowe szaleństwo

prosektorium

pięści zapadają na rzadką chorobę
łagodnieje skowyt ciemiężonych dłoni
balsamicznie rzęzi zepsuty adapter
na lekarskim kitlu plamy z monotonii

ze stołu puszcza bańki zmartwychwstały golem
felczerzy piorą jego starą duszę
skalpel niewinnie pobłyskuje ostrzem
nocna zmiana warty pije z Morfeuszem

w tej osadzie chłodu oczy się nie kurzą
nikt nie tryska jadem i kolcem nie pluje
czasu przyszłego nie ma w poczekalni
stróż czyści parapet lampa medytuje

self-harm

w okolicy dołków pod oczami
kolorowe cienie markują złość
powieki zaszyte nicią chirurgiczną
poniżej wyschnięte koryta łez
a jednak soczewki płoną amarantem
oświetlają monochromatyczną twarz

na wysokości niebieskiego pawilonu
dziura w chodniku wrzeszczy w naszą stronę
chmury opluły rozpędzony krajobraz
stoimy nad garstką wspomnień
zapałki nie mają łepków i mokną

plastikowi żołnierze kąpią się w kałuży
to mieli być nasi obrońcy
miniaturki w odcieniach błotnych
deptane przez bezwzględny tłum

znów jak co dzień zamykasz mnie w sobie
zanim zatrzasnęłaś poduszkową furtkę
przybiłem ci do pleców kartkę z napisem
proszę ustąpić mi miejsca noszę w sobie potwora

sukkub

To mój pierwszy sezon. Odgrzewam bałtyckie sushi. Sequel był
nie do strawienia na ciepło. Oblizujesz przezroczyste ręce mówisz
- odstaw woka, wyłącz piekarnik, odpal powitalną rakietę w chłód korytarza.
Idę do ciebie rozebrana z wątpliwości, gotowa na alegorie i podsycanie,
palenie kadzideł z prawdziwego opium; otumanią ale zrobią więcej miejsca
na wyszukane słowa, szamańskie recytacje. Przychodzę z misją niepokoju.

Staję się słodkojadem - drzewem ukorzenionym w ciepłej glinie,
tylko dlaczego tak mało powietrza i parują spojówki. Lewa ręka
nie jest oświetlona; pozostajesz częściowo na planie
ciemnej materii. Nie próbuj dotyku, nie jesteś...

Powrót do strony "Twórcy"